Kącik poetycki

Posted on Posted in Na temat

kacik poetycki 300x205 Kącik poetyckiZ zakrwawionymi dłońmi stoję nad otchłanią mojego dawnego szczęścia. Na jej dnie leży pęknięta skorupa, pancerz, który razem budowaliśmy, aby chronił nas przed światem. Teraz jest pusty, mieszka w nim tylko groza i rozpacz. A na mnie rosną zielone pnącza nienawiści. Ciało słucha choć nie słyszy.

Patrzy, ale nie widzi. Obumieram, gdy ktoś wypija moją energię, sączy nekatr życia odjęty od mych ust… Co mi zostaje? Tylko wiara. Wiara, że to co było – wróci, a radość będąca udziałem tych dni, znów na stale zamieszka na przedmieściach mojej dojrzałości. Jeszcze mam wiarę. Potem zostanie tylko rozpacz.

No i co? I jak? Mam szansę na nieśmiertelność? :-)

Podziel się z innymi:
  • wykop Kącik poetycki
  • delicious Kącik poetycki
  • digg Kącik poetycki
  •  Kącik poetycki
  • facebook Kącik poetycki
  • googlebookmark Kącik poetycki
  • myshare Kącik poetycki
  • stumbleupon Kącik poetycki
  • technorati Kącik poetycki

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *